بررسي تاثير تابش ليزر Er-YAG بر سازگاري زيستي ديسك‌هاي تيتانيومي SLA و مورفولوژي سلول‌هاي شبه استيوبلاست انساني SAOS-2

هدف: اتصالات و چسبندگي استيوبلاست‌ها روي سطوح تيتانيومي جهت رسيدن به شكل گيري نهايي و يكپارچگي استخوان ضروري است. هدف از اين مطالعه ارزيابي اتصالات و چسبندگي استيوبلاست‌ها روي ديسك‌هاي تيتانيومي پرتو ديده مي‌باشد. مواد و روش‌ها: ديسك‌هاي تيتانيومي استريل SLA توسط ليزر YAG-ER با طول موج µm94/2 و توان‌هاي mJ/pulse 100 و mJ/puls60 و فركانسZ 10 تحت water Irrigation با فاصله اي در حدود mm7 از بالاي ديسك با زاويه تابش 90 درجه و قطر كانوني mm2 و با حركات جارويي مورد تابش قرار گرفتند. متعاقب ليزر تراپي تمام ديسك‌ها در دماي 120درجه اتوكلاو شدند و در پليت‌هاي 24 خانه قرار گرفتند به ميزان 5×105 سلول انساني شبه استخواني‌ saos-2 پاساژ 4 بر روي آنها افزوده گرديد. سلول‌هاي شبه استيوبلاستي رده saos-2 در محيط كشت حاوي DMEM، 5%CO2 ، 1% پني سيلين- استرپتومايسين در دماي 37 درجه سانتيگراد به مدت 72 ساعت اينكوبه شدند. جهت بررسي توسط ميكروسكوپ الكتروني اسكنينگ (SEM)، نمونه‌هاي انتخابي پس از سه روز از محيط كشت خارج شده و عكسبرداري توسط SEM در بزرگنمايي‌هاي 1000 ،2000 و 5000 صورت پذيرفت. يافته ها: پس از بررسي تصاوير بدست آمده توسط SEM در سه گروه تجربي و كنترل مشاهده شد كه در گروه كنترل بالغ بر 73% تصاوير، سلولهايي با مورفولوژي گسترده (spread) همراه با فيلوپودياهاي فراوان كه مورفولوژي يك سلول بالغ استخواني است را نمايش دادند. اين تعداد در ارتباط با گروه‌هاي 1 (توان mJ/pulse 100Er -YAG) و 2 (توان mJ/pulse 60 Er-YAG ) به ترتيب 60% و 50% بود كه از نظر آماري اين تفاوت معني دار نبود (p < 0.393). بحث و نتيجه گيري: با توجه به اينكه توان mJ/pulse100 احتمالاً كارايي بيشتري در بر داشت پلاك ميكربي دارد، تابش توان mJ/pulse100 ليزر Er-YAG جهت درمان peri-implantitis پيشنهاد مي‌شود، هر چند تابش توان mJ/pulse60 نيز همچون تابش توان mJ/pulse 100 تاثير سويي بر سازگاري زيستي سطح ايمپلنت نداشت.