گونه شناسي نظريه هاي پيروي

«پيروي» مفهومي است كه مستلزم وجود «رهبري» است. به عبارت ديگر اين دو لازم و ملزوم يكديگرند. موضوع پيروي اولاً در ادبيات مديريت، عمر چنداني ندارد؛ ثانياً در مجامع علمي داخل كشور، بسيار كم مطرح شده است. كلي (1988) و چالف (1955) از نخستين كساني‌اند كه بحث پيروي را به طور مستقل از رهبري، مطرح و ادعا كرده‌اند كه «رهبري»، ديگر نمي‌تواند بدون پيروان و يا دادن نقشي كم به آنان، مورد بررسي قرار گيرد. بنابراين هدف اين تحقيق، شناخت و بررسي و مقايسه‌ي الگو‌هاي پيروي در زمينه‌ي مديريت و رهبري سازماني است. به عبارتي دقيق‌تر، هدف اين مقاله ضمن بررسي ابعاد و مختصات پيروي در نظريه‌هاي مورد نظر، رسيدن به الگوي مطلوب و ارايه‌ي آن به مديران و رهبران سازمان‌ها و محققان مديريت است. پيروي، در ادبيات مديريت و رهبري در كشور ما كم‌تر مورد توجه قرار گرفته است؛ پرسش اين تحقيق اين است كه آيا اين وضعيت در جاهاي ديگر همين‌طور است يا خير. نتيجه‌ي بررسي اجمالي محقق، در موضوع پيروي، نشان مي‌دهد كه از چندين دهه‌ي قبل تاكنون صاحب‌نظران زيادي به اين موضوع پرداخته‌اند. امروزه توجه به پيروي اگر بيش‌تر از توجه به رهبري نباشد، كم‌تر نيست. اين مقاله با بررسي نگرش پارادايمي، نظريه‌ي مرتبط با پيروي و سرانجام، الگويي از پيروي، تحليل و مقايسه‌اي از آن‌ها به عمل آورده است.