تشبيه در اشعار رودكي

رودكي، بزرگترين شاعر ايران در آغاز قرن چهارم هجري است كه در انواع قالب‌هاي شعرفارسي، به ويژه قصيده و غزل مهارت داشته است و تاثير وي در تكامل و ترقّي اشعار فارسي در دوره‌اش و حتي در دوره‌هاي بعد بر شعراي فارسي بر كسي پوشيده نيست. تسلّط و مهارت او در سرودن اشعار و كثرت آن سبب گرديد تا او را «پدر شعر فارسي دري» بنامند. وي نماينده كامل و تمام عيار شعر فارسي در دوره ساماني است. يكي از مهارت‌هاي او كاربرد صور خيال، از جمله تشبيه و استعاره در اشعار است‌، تصاويري كه رودكي در اشعارش به كار برده، بر عكس شعراي ديگر سبك خراساني‌، متحرّك و جاندار است‌. در ميان تصويرهاي گوناگون‌، تشبيه مهمترين نوع تصاويري است كه رودكي بدان علاقه نشان داد. با بررسي‌هايي كه از سرودهايش به عمل آمده، اكثر تشبيهات او از نوع حسي به حسي و عقلي به حسي‌اند كه در انواع مختلف آن، از جمله: تشبيه مضمر، تفضيل و... بكار رفته است. اين مقاله قصد دارد تا تشبيه را در اشعار رودكي بررسي كند و به اهمّيّت و انواع آن در سروده‌هاي شاعر بپردازد.