نقد شخصيت در آثار داستاني صادق هدايت

شخصيت هاي داستاني از طريق انتساب خصيصه هاي فردي، اجتماعي، سياسي و ... در يك متن معرفي مي شوند و در جريان كنش ها و واكنش ها، بازتاب دهنده افكار، آمال و ناگفته هاي دروني خود، خالق اثر و ويژگي هاي محيطي هستند. هدف از مقاله حاضر، تحليل ساختار شخصيت و امكانات محيطي در ايجاد و شكل گيري شخصيت هاي داستاني در آثار داستاني «صادق هدايت» است. حضور شخصيت هاي تيپيك «هدايت» در محيط داستان هايش به ركود و ايستايي فضاي جامعه داستاني دامن زده است و «هدايت» با به نقد كشيدن اين ساختار در قالب شخصيت هاي درون گرا، منزوي، شكست خورده و ...، عمل شخصيت ها را در برابر حوادث داستاني اش به مبارزه طلبيده است. تعدد شخصيت به عنوان بيماري اجتماعي و رواني، شخصيت ها و محيط داستاني را تحت تاثير قرار داده و هر دو را از خودشناسي، قدرت عمل و پويايي بازداشته است.