ترس از مرگ در آثار عطار

ترس از مرگ در آثار عطار

ترس از مرگ دلايل گوناگوني دارد؛ زيرا مرگ امري مجهول است كه هيچ كس نه آن را شناخته و نه تجربه كرده است. مرگ تنها چيزي است كه انسان‌ها را با هم برابر و يكسان مي كند و براي هيچ كسي استثنا قايل نمي شود. انسان‌ها از مرگ مي‌ترسند؛ زيرا به جهان آخرت اعتقاد دارند و در آنجا بايد نتيجه اعمالشان را ببينند. چون انسان‌ها زندگي جاويد را با دنياي زودگذر معامله كرده‌اند و در آنجا توشه اي ندارند، ناگزير از مرگ مي ترسند. انسان از مرگ مي‌ترسد؛ زيرا تنها مي‌ميرد. اگر در اينجا افراد زيادي اطراف او را گرفته بودند، هنگام مرگ تنهاست و بايد به‌تنهايي رخت از اين جهان بربندد. در اين ميان سست بودن ايمان، كم بودن زاد و توشه، درازي راه و ناتواني انسان از رويارويي با خداوند خود، بر اين ترس و نگراني مي افزايد. اما از ديدگاه عطار راهي براي غلبه بر اين ترس وجود دارد و آن، توجه به اين نكته است كه زندگي اين جهان به منظور آمادگي براي آن جهان است و معنا و ارزش آن در همين است. نگرش عطار به مرگ با انسان‌هاي عادي متفاوت است؛ مرگ براي مُحبّ حق بيشتر جان‌فشاني عاشقانه است؛ پلي است كه معشوق را به عاشق مي‌رساند. در اين پژوهش تمام آثار عطار از اين ديدگاه بررسي شده است.