بررسي نقش فرايندگرايي در بهره وري سازمانها با رويكردهاي بهبود فرايند و مهندسي مجدد فرايندها

فرايند گرايي روشي است كه با محور قراردادن فرايندهاي يك سازمان ، كسب و كار را دگرگون كرده و كاستيهاي سازمان هاي پر چالش امروزي را از ميان بر مي دارد . گروهي از وظيفه هاي به هم پيوسته است كه با همديگر ، نتيجه اي با ارزش از ديد مشتري را به بار مي اوردند . فعاليتهايي كه ارزش آفرين نيستند در گوشه و كنار مرزهاي عمودي و افقي سازمان پنهانند و فرايند گرايي با در نورديدن اين مرزها ، فعاليت هايي كه در سازمان ارزش افزوده ايجاد نمي كنند را با فرايندهاي جديد جايگزين مي كند . در آن صورت انرژي سازمان روي كارهاي واقعي و ارزش آفرين متمركز مي شود كه ارتقا بهره وري را با افزايش سرعت ارتقا ، كيفيت ، بهبود خدمات ، و كاهش قيمت تمام شده بدنبال خواهد داشت . عوامل بسياري اعم از داخلي و يا خارجي متدولوژي اجرايي فرايند محوري در سازمانها را تعيين مي كنند و لي بطور كلي مي توان دو رويكرد مختف براي فرايند گرايي در نظر گرفت اگر فرايندها در سازمان بدرستي عمل نمايند و محيط نيز نسبتا پايدار باشد روش هاي معتدل تري همانند بهبود مستمر فرايندها در دستور كار قرار گرفته واگر فرايندها ناكارامد محيط نيز ناپايدار باشد بايد از روشهاي تغيير فرايند و مهندسي مجدد استفاده نمود كه دراين مقاله به توضيح و مقايسه هر دو رويكرد با توجه به عوامل بهره وري خواهيم پرداخت . پس از آن يكي از مدلهاي مطرح بهره وري با عنوان سينك و ماكرجي را بررسي كرده و با توجه به رويكردهاي بهبود فرايند و تغيير فرايندها اين مدل را ارتقا و توسعه خواهيم داد