استناد به مسيوليت دولت ناشي از نقض تعهدات عام‌الشمول

استناد به مسيوليت دولت ناشي از نقض تعهدات عام‌الشمول

اين انديشه عموماً پذيرفته شده است كه در مورد نقض تعهدات بين‌المللي خاصي كه از منافع جمعي گروهي از دولت‌ها يا منافع كل جامعه بين‌المللي حمايت مي‌كند (تعهدات عام‌الشمول)، دولت‌هايي مي‌توانند به مسئوليت استناد كنند كه خود زيان نديده‌اند. دولت غيرزيان‌ديده كه محق به استناد به مسئوليت است به عنوان عضو گروهي از دولت‌هاي ذينفع آن تعهد يا در واقع به عنوان يكي از اعضاي جامعه بين‌المللي در كل اقدام مي‌كند؛ در حالي كه براساس طرح مسئوليت بين‌المللي دولت 2001 استناد به مسئوليت توسط دولت‌هاي غيرزيان‌ديده مشروط به همان شرايطي است كه دولت زيان‌ديده براي استناد بايد آن‌ها را رعايت كند (مواد 43 ،44، 45). اما ادعاهايي كه دولت‌هاي غيرزيان‌ديده مي‌توانند به هنگام استناد مطرح كنند طيف محدودتري از حقوق را شامل ميشود. در نهايت دولت‌هاي غيرزيان‌ديده درخصوص نقض تعهدات عام‌الشمول از حق اقامه دعوا نزد ديوان بينالمللي دادگستري برخوردار هستند.

This idea is generally accepted that in case of breaches of specific obligations protecting the collective interests of a group of states or the interests of the international community as a whole (obligations erga omnes), responsibility may be invoked by states which are not injured. A non-injured state which is entitled to invoke responsibility is acting as a member of a group of states to which the obligation is owed or indeed as a member of the international community as a whole. Whereas, under Draft Articles on States Responsibility 2001, the invocation of state responsibility by non-injured states is subject to the conditions that govern invocation by an injured state (articles 43،44،45). But categories of claim which non-injured states may make when invoking responsibility as compared to those of injured states are limited in range of rights. Finally non-injured states should be entitled to bring ICJ proceedings in response to breach of obligations erga omnes.