راهيابي واژه هاي خارجي (فرنگي ) به زبان و شعر فارسي در عصر انقلاب مشروطه

فارسي دري كه از زمان نخستين خاندانهاي حكومتگر ايراني به عنوان زبان رسمي ايرانيان دراين سرزمين كاربرد داشته است، در طول عمر هزار و چند صدساله خود دوره‌هاي تاريخي گوناگوني را پشت سر گذاشته و متناسب با هر يك از اين دوره ها، تغييراتي، بويژه در محتواي واژگاني آن پديده آمده است. اين زبان كه در نخستين دوره كاربرد رسمي خود از درجه اي قابل ملاحظه از خلوص واژگاني برخوردار بوده است، در تماس با اقوامي با زبانهايي متفاوت، واژه هايي را از آنها به وام گرفته و بر محتواي خود افزوده است و به همين علت است كه در زبان فارسي، گاه با واژه هايي عربي، مغولي،تركي و... سروكار پيدا مي كنيم. با انقلاب مشروطيت و گسترش روابط سياسي، بازرگاني و فرهنگي ميان ايران و كشورهاي مغرب زمين واژه هايي دراين زمينه ها به زبان فارسي راه يافته، به دلايل گوناگون مورد استفاده قرار مي گيرند كه جستجو و بر شمردن همه آنها از حوصله اين مقاله خارج است. ناچار با گشت و گذاري شتابزده در دوره هاي مختلف پيش از انقلاب مشروطيت، كار بررسي را بر شعر مشروطيت متمركز ساخته، راه يابي واژه هايي خارجي (فرنگي) را در آثار شعرايي، چون اديب الممالك فراهاني، وحيد دستگردي، سيد اشرف الدين گيلاني، عارف قزويني، فرخي يزدي، ملك الشعرا بهار و بويژه در ديوان ايرج ميرزا جستجو مي كنيم.