رابطه ي مهارت هاي مقابله اي با سلامت روان در ميان دانشجو معلمان زن

رابطه ي مهارت هاي مقابله اي با سلامت روان در ميان دانشجو معلمان زن

هدف اصلي اين مطالعه، تعيين رابطه ي بين «مهارت هاي مقابله اي» با «سلامت رواني» در ميان دانشجو معلمان زن نهادها و مراكز آموزش عالي شهر بوشهر در سال تحصيلي 89-88 بود. به همين منظور، نمونه اي 170 نفري از دانشجويان به شيوه ي تصادفي ساده |نتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها دو ابزار معتبر پرسشنامه ي مقابله ي فراكنشي گرين گلاس » و «پرسشنامه-ي سلامت عمومي گلدبرگ بكار گرفته شد. بمنظور تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه، استفاده شد. تحليل همبستگي نشان داد كه بين مقياس هاي پرسشنامه ي مهارت هاي مقابله اي و سلامت رواني و خرده مقياس هاي آن رابطه ي معكوس معني دار وجود دارد. هم چنين، تجزيه و تحليل رگرسيون آشكار كرد كه مهارت مقابله ي بيش فعال مهم ترين پيش بيني كننده ي سلامت رواني و خرده مقياس هاي آن (نشانه هاي جسماني، اضطراب و بي خوابي)؛ مهارت مقابله ي عقلاني مهم ترين پيش بيني كننده ي ناكارآمدي اجتماعي و مهارت مقابله ي پيشگيرانه مهم ترين پيش بيني كننده ي افسردگي شديد آزمودني ها بوده است.

The main purpose of this study was to determine the relationship between coping skills and mental health among Teacher students’ of the Boushehr University, Iran. The sample (N=170) was randomly selected from the teacher of university in Bousher, Iran. Two validated instruments (Proactive Coping Inventory & General Health Questionnaire) were used in collecting data. Pearson product moment correlation coefficient and multiple regression were utilized to analyze data. Correlation analyses showed a significant reverse relationship between the various scales of Proactive Coping Inventory and mental health and its sub-scales. Also, the regression analysis revealed that proactive coping skill was the most important factor which predicted mental health and the sub-scales physical symptoms, anxiety and insomnia; reflective coping skill was the most important factor which predicted social dysfunction; and preventive coping skill was the most important factor which predicted depression.