انسان و تولد معنوي

انسان و تولد معنوي

ولادت معنوي، حيات دوباره اي است كه انسان مي تواند در همين نشيه دنيايي به آن دست يابد. اين تولد منوط به ايجاد تحولاتي در حوزه معنويت و به تعبيري، ولادت طفل جان از دامن ايمان است كه ولايت او را پيامبر اكرم (‌ص) و به تبع او پير راهدان، بر عهده دارد. ولادت ثاني مراتب تكامل نفس است كه از امّارگي به مقام اطمينان مي رسد و يكايك صورت ها و پوشش هاي ناراست را از خود مي زدايد و سر انجام به صورت الهي و ملكوتي خود دست مي يابد. ولادت معنوي محصول مرگ ارادي است؛ اين مرگ نوعي فناي اختياري و ميراندن نفسانيات و شهوات است كه در پرتو آن، روح به زندگي ديگر دست مي يابد. در اين ولادت، نفس انواع مرگ را كه رهايي از بندها و تعلقات گوناگون است، تجربه مي كند تا به حيات معنوي و طيبه دست پيدا كند. در مرگ اختياري انسان به نحوي به قيامت راه مي يابد و آنچه را كه آدمي با مرگ اجباري در مي يابد، در همين نشيه، بالعيان مشاهده مي كند. آنچه عارف را وامي دارد به مرگ اختياري تن دهد، جوشش و فوران عشق و ميل به اتحاد با مبدا خود است. شوق به اتصال، عارف را به وصال پيش از وصال و مرگ پيش از مرگ، دعوت مي كند.