تشخيص سبك فردي نويسندگان بر اساس شيوه تحليلي كيوسام و بررسي كارآيي آن در زبان فارسي

تشخيص مولّف، يكي از شاخه‌هاي زبان شناسي حقوقي است كه در آن سعي مي‌شود تا نويسنده متن (از متون ادبي گرفته تا حقوقي)، با توجّه به ملاك‌هايي كه هر شيوه ارايه مي‌كند مشخّص شود. از آنجا كه در زبان فارسي بيشتر تلاش‌هاي صورت پذيرفته در اين زمينه، در حوزه متون ادبي و بر پايه ملاك‌هاي سبكي و سليقه‌اي بوده‌اند و از روش‌هاي مطمين تر براي اين منظور استفاده نشده است، عدم قطعيّت و اختلاف نظر در مورد نتايج حاصل از آن دور از انتظار نيست. بر اين اساس، مقاله حاضر پس از مرور اجمالي پيشينه مطالعات انجام گرفته در زمينه تشخيص مولّف، به معرفي يكي از رويكردهاي مطرحِ آماري موسوم به تحليل كيوسام پرداخته و با اِعمال آن بر پاره‌اي از متون نثر فارسي معاصر، كارآيي شيوه مذكور را در اين زبان بررسي مي‌كند.