نظريه توصيف نيما در منظومه سريويلي او

توصيف نوعي بيان از سوي گوينده به عنوان شناسنده شي در جهان بيرون، براي رسيدن به شناخت است. در ادبيّات هدف از توصيف، ارايه تصويري عيني از تجربه انسان نسبت به يك صحنه، شخص يا احساس، از رهگذر واژه‌هاست. توصيف از مسايل برجسته شعر معاصر است و نيما آن را جزو مسايل محوري نگاه تازه خود قرار داده است. مساله اين تحقيق بررسي اين ديدگاه‌ها در منظومه سريويلي اوست. در اين نوشتار انواع توصيف، تكنيك‌هاي بياني و كاركردهاي توصيف بررسي شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه توصيف در اين منظومه بيشتر ابژكتيو (عيني) است تا سوبژكتيو (ذهني)؛ تكنيك‌هاي بياني دستوري نيز كاربرد بيشتري دارند تا تكنيك‌هاي شاعرانه؛ كاركرد توصيف شامل زيبايي‌آفريني، واقعيت‌بخشي، بيان اغراق و كاركرد نمادين است. نيما در اين منظومه توانسته است نظريّه شعري خود را كه نزديك كردن شعر به نثر موزون، از يك طرف و اهمّيّت مشاهده دقيق، توصيف و روايت در شعر، از طرف ديگر است، به تصوير بكشد.