نقش روان رنجورگرايي در تاثير استرس بر توجه انتخابي بينايي

چكيده در پژوهش حاضر، هدف تعيين تاثير استرس بر توجه انتخابي بينايي با در نظر گرفتن نقش عامل شخصيتي روان رنجورگرايي (N) بود. به اين منظور تعداد 60 نفر دانشجوي پسر به صورت نمونه گيري چندمرحله اي و با رعايت متغيرهاي كنترل غربالگري عصب روانشناختي از دانشجويان دانشگاه هاي شهر تهران انتخاب شدند (دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل؛ هر گروه 20 نفر). آزمودني هاي گروه هاي آزمايشي كه از نظر افراشتگي در عامل N با هم متفاوت بودند، پس از انجام تكاليف استرس زاي شناختي مورد آزمايش توجه انتخابي و متمركز بينايي قرار گرفتند. توجه انتخابي و متمركز بينايي آزمودني هاي گروه كنترل بدون انجام اين تكاليف سنجيده شد. شاخص هاي سنجش توجه بينايي تعداد خطاهاي شمارش و خطاهاي طبقه بندي آزمودني ها بود. داده ها با استفاده از تحليل واريانس يكراهه (ANOVA) مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج پژوهش نشان دادند كه استرس بـه افـزايش معـنادار خـطاي شمارش و خـطاي طبقه بنـدي منجر مي شود (001/0 > p) و عامل روان رنجورگرايي (N) نيز به افزايش بيشتر خطاي شمارش و خطاي طبقه بندي (0001/0 > p) در آزمودني ها منجر مي شود. نتايج پژوهش حاصل نشان دهنده ي اين است كه استرس به كاهش توجه انتخابي و متمركز بينايي به محرك هاي خنثي در افراد منجر مي شود و عامل روان رنجورگرايي (N) نيز اين اثر منفي را تشديد مي كند.