رابطه سطح آگاهي از مهارتهاي زندگي با باورهاي خودكارآمدي در دانشجويان دانشگاه شهيد بهشتي

چكيده هدف اين پژوهش تعيين رابطه سطح آگاهي از مهارت هاي زندگي با باورهاي خودكارآمدي در دانشجويان بود. در اين راستا 384 نفر از دانشجويان دانشگاه شـهيد بهشتي با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي باورهاي خودكارآمدي شرر (1982)، ميزان آگاهي از مهارت هاي زندگي احدي (1386) و اطلاعات جمعيت شناختي استفاده شد. نتايج در سطح 95 درصد اطمينان نشان داد كه از ميان ابعاد مهارت هاي زندگي، مهارت هاي خودآگاهي، ارتباطي، حل مساله، تصميم گيري، تفكر انتقادي و مقابله با استرس و از ميان سطوح مهارت هاي زندگي، سطح دانش و بكار بستن با خودكارآمدي دانشجويان رابطه معنادار دارد. اما بين مهارت هاي همدلي، بين فردي، تفكر خلاق، مقابله با هيجانات و سطح فهم با خودكارآمدي دانشجويان رابطه اي مشاهده نشد. همچنين از ميان ابعاد مهارت هاي زندگي تنها مهارت هاي خودآگاهي، ارتباطي، تصميم گيري، تفكر انتقادي و مقابله با استرس پيش بيني كننده هاي خوبي براي خودكارآمدي بودند. از ميان مشخصه هاي جمعيت شناختي، تاثير سن به صورت مستقيم و محل زندگي، تاهل، دانشكده، مقطع تحصيلي و نمره كل مهارت هاي زندگي به صورت تعاملي با خودكارآمدي معنادار بود.