اثربخشي آموزشي افزايش عاطفه مثبت بر ميزان رضايت زناشويي و سبك دلبستگي در دانشجويان متاهل

چكيده اين پژوهش بر اساس اهميت جنبش روانشناختي مثبت نگر در قرن حاضر، به اثربخشي آموزشي افزايش عاطفه مثبت بر ميزان رضايت زناشويي و سبك دلبستگي توجه كرده است و فرضيه آن مبتني بر اين است كه آموزش عاطفه مثبت به رضايت زناشويي و تغيير در سبك دلبستگي منجر مي‌شود. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون ـ پس آزمون دو گروهي است. جامعه آماري پژوهش كليه دانشجويان متاهل كشور بودند و جامعه دردسترس پژوهش دانشجويان متاهل دانشگاه علامه طباطبايي بودند كه سبك دلبستگي ناايمن داشتند، كه بر اساس نمونه‌گيري در دسترس 24 نفر از دانشجويان مذكور، انتخاب و در دو گروه12 نفري آزمايشي و كنترل جايگزين شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه‌هاي تجارب شخصي در روابط صميمانه - فرم تجديد نظر شده(ECR-R)، رضايت زناشويي انريچ(فرم كوتاه)، پرسشنامه عاطفه مثبت و منفي (PANAS) و پروتكل درماني افزايش عاطفه مثبت است. نتايج تحليل آماريTمستقل نشان داد كه آموزش افزايش عاطفه به افزايش رضايت زناشويي و تغيير در سبك دلبستگي در دانشجويان متاهل داراي سبك دلبستگي ناايمن منجر شد.