شهر هوشمند ضرورت هزاره سوم در تعاملات يكپارچه شهرداري الكترونيك (ارايه مدل مفهومي – اجرايي با تاكيد بر شهرهاي ايران)

شهر به عنوان خاستگاه تمدن بشري همواره مورد توجه نظريه‌پردازان علوم مختلف بوده است. فضاي پيچيده شهر، انسان‌هاي انديشمند را براي رهايي از مشكلات و نارسايي‌ها در رسيدن به حد متعالي زندگي به فكر اصلاح و ايجاد ساختارهاي جديد شهري وادار نموده است. در هزاره سوم، فن‌آوري اطلاعات به عنوان عمده‌ترين محور تحول و توسعه در جهان منظور شده و دستاوردهاي ناشي از آن چنان با زندگي مردم عجين گرديده است كه بي‌توجهي به آن، اختلالي عظيم در جامعه و رفاه و آسايش مردم به وجود مي‌آورد و نقش‌ كليدي فن‌آوري‌هاي‌ نوين‌ اطلاعات‌ و ارتباطات را در عرصه‌هاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي نمي‌توان‌ ناديده‌ گرفت. امروزه شهر هوشمند و شهر الكترونيك به عنوان راهكار بي بديل حل معضلات شهري مورد توجه شهرسازان و مديران شهري واقع شده است. بنابراين هدف اصلي از مقاله حاضر، بررسي نقش شهر هوشمند و واكاوي خدمات شهرهاي الكترونيك جهان به شهروندان و نيز وضعيت ايجاد شهرداري هاي الكترونيك ايران در قالب مدل مفهومي - اجرايي و چالش‌هاي پيش روي ايجاد آن مي‌باشد. براي تحقق شهر هوشمند، شهر الكترونيك و تعاملات يكپارچه آن با سازمان هاي و بخش هاي مرتبط با توجه به زيرساخت هاي سخت افزاري و نرم افزاري مدل مفهومي – اجرايي از فرآيند اخذ يا ورود داده ها و اطلاعات و كاربران، تجزيه و تحليل و خروجي سيستم ارايه شده است. نتايج حاكي از آن است كه شهر هوشمند، شهر الكترونيك و شهرداري الكترونيك در بسياري از شهرهاي معروف و مطرح دنيا متناسب با فناوري اطلاعات و ارتباطات روند متعارفي را طي نموده است اين وضعيت در ايران به سبب تاثير عوامل مختلف به ويژه در ابعاد همكاري بين سازماني و در ابعاد مرتبط با شهروند الكترونيك سير مطلوبي طي ننموده است، ضمن آن سيستم يكپارچه يا جامع كه بتواند پاسخگوي نيازها در شرايط عادي و بحراني باشد با وجود زيرساخت هاي موجود، هنوز عملياتي نشده است در اين خصوص مدل مفهومي – اجرايي بطور مختصر ويژگي هاي شهر هوشمند را در ارتباط و تعاملات يكپارچه شهرداري الكترونيك پيشنهاد و ارايه نموده است.