روش‌شناسي تفسير الميزان با رويكرد تنزيه معنا و آثار آن در سوره النّجم

انديشمندان در مورد شيوه تفسيري الميزان بر سه مسيله اتفاق نظر دارند: اول اين‌كه؛ علامه كاري بزرگ انجام داده است، دوم اين‌كه؛ الميزان روشمند است و سوم آن‌كه؛ آراي مختلف تفسيري، روايي، لغوي و فلسفي از ترازوي نقد ايشان گذشته است. امّا، كدام روش است كه اين هرسه را در بردارد؟ اين نوشتار سعي در معرفي اين روش و پيامدهاي مثبت آن را در زمان علامه و پس از آن را دارد. علامه با استفاده از ادلّه لفظي و معنوي، چند راي تفسيري، روايي، لغوي را نادرست يا باطل اعلام ‌نموده و در مواردي خواننده را به‌ سمت راي صحيح سوق مي‌دهد. اين ويژگي سبب شده تا در «تميز معنا» در مسير انحرافي وارد نشده و مسير صعودي معناي آيه مشخص شود. او در بسياري موارد احتياط نموده و نظر قطعي را اعلام نمي‌نمايد، بلكه فقط تلاش نموده تا از نزول سطح فهم مخاطب به معاني نادرست جلوگيري مي‌نمايد. اين روش را «تنزيه معنا» نام‌گذاري نموده و در اين نوشتار سعي داريم روش‌شناسي الميزان را با رويكرد «تنزيه معنا» در «سوره النّجم» نشان دهيم. روش تنزيه معنا از دو جنبه‌ قابل بررسي است: يكي تعيين مصاديق و از آن مهم‌تر فرهنگ «تنزيه معنا» است. از ديگر ويژگيهاي روش «تنزيه معنا» جلوگيري از تشتت ذهن، جمع دلالي برخي روايات و آموزش نوعي روش در معنا‌شناسي واژگان يعني «فقه اللّغه» مي‌باشد.