پيوستار زماني- مكاني باختين در هنرتعاملي جديد (بررسي تطبيقي دو نمونه فرهنگي)

Bakhtin’s Chronotope in Interactive New Art

توانايي‌هاي رو به افزايش كامپيوتر، هنر ديجيتال و اينترنت مانند تعامل، گستردگي، سرعت، امكان حضور هم‌زمان در مكان با استفاده تكنولوژيك از رسانه‌هاي جديد براي به تعامل كشيدن مخاطب در بيان معنا و مسايل فرهنگي اجتماعي است.در اين مقاله تحليلي گفتماني بر دو نمونه از هنر تعامل‌گراي مبتني بر رسانه‌هايجديد ديجيتال"نمونه 01" اثر نادعليان و "ترافيك احساسي" اثر بنيون صورت مي‌گيرد. با استفاده از منابع كتابخانه‌اي مكتوب و ديجيتال و روش تحليل محتوا با به‌كارگيري نظريه"پيوستار زماني-مكاني" باختين به بررسي تحليلي و تطبيقي دو اثر ذكرشده پرداخته شده است. در ابتدا با تحليل تعامل‌هاي صورت‌پذيرفته در نمونه‌ها، روابط گفتماني حاكم بر آنها استخراج شده، سپس روابط زماني و مكاني موجود در آن‌ها تجزيه و تحليل شده و در نهايت با بررسي تطبيقي اين دو نمونه به وجوه اشتراك، افتراق و نيز چگونگي استفاده از ويژگي‌هاي تعاملي رسانه اينترنت پرداخته شده است. نتيجه اين بررسي نشان مي‌دهد كه هر دوي اين آثار ويژگي‌هاي گفتمان مكالمه‌اي دارند و اين دو نمونه به‌خوبي توانسته‌اند "حضور خود در ديگري باختين" را كه يكي از ويژگي‌هاي ساختاري هنر جديد نيز محسوب مي‌شود در معرض نمايش قرار دهند. پيوستار زماني- مكاني در هردو اثر، با حفظ روابط همان زمان- همان مكان، زمان ديگر-همان مكان، همان زمان-مكان ديگر وزمان ديگر- مكان ديگر منطبق با نظر باختين مشاهده مي‌شود و نشان مي‌دهد كه به چگونگي استفاده از رسانه اينترنت و امكانات تكنولوژيك فرهنگيوابستگي نزديك دارد.