تاثير ايمونوگلوبولين وريدي (IVIG) بر مدت‌زمان بستري و ميزان مرگ و مير ناشي از عفونت خوني در نوزادان نارس

The effect of intravenous immunoglobulin on admission duration and mortality rate related to sepsis in preterm neonates

زمينه: عفونت‌هاي دوره نوزادي از علل مهم مرگ و مير در نوزادان نارس مي‌باشد. انتقال ايمونوگلوبولين‌ها از مادر به جنين بعد از هفته 34-32 بارداري اتفاق مي‌افتد. بنابراين نوزادان نارس، دچار ضعـف ايمني نسبي مي‌باشند. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير تجويز ايمونوگلوبولين وريدي در كاهش ميزان مرگ و مير نوزادان نارس در اثر عفونت خون بود. روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع كارآزمايي باليني بود و از بهمن‌ماه سال 1386 لغايت تيرماه 1388 در بخش نوزادان بيمارستان امام رضا (ع) كرمانشاه انجام گرفت. 40 نوزاد نارس با سن داخل رحمي كم‌تر از 34 هفته كه با شك به سپسيس احتمالي (علايم باليني سپسيس+علايم آزمايشگاهي) در بخش نوزادان بستري شده بودند به دو گروه 20 نفره تقسيم شدند. گروه اول علاوه بر درمان‌هاي معمول بخش در طي 24 ساعـت از زمان بستري، mg/kg500 ايمونوگلوبولين وريدي نيز دريافت مي‌كردند. در گروه مورد، قبل و 6 ساعـت پس از تزريق ايمونوگلوبولين وريدي، سطح IgG سرم اندازه‌گيري مي‌شد سپس نتايج به‌دست‌آمده با نرم افزار SPSS و آزمون‌هاي دقيق فيشر، كاي‌دو و لون تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: ميزان مرگ و مير در گروه شاهد بيشتر از گروه مورد بود ولي از نظر آماري تفاوت معناداري بين آن‌ها وجود نداشت. ساير متغيرهاي مورد بررسي از جمله نياز به ونتيلاسيون، تعـويض خون، مدت‌زمان بستري و كشت خون مثبت از نظر آماري تفاوت معناداري نداشتند. تنها نكته قابل اشاره، افزايش قابل‌توجه سطح IgG سرم در گروه مورد بود كه از نظر آماري تفاوت معناداري بين سطح سرمي آن قبل و بعـد از تزريق ايمونوگلوبولين وجود داشت (001/0P=). نتيجه‌گيري: استفاده از ايمونوگلوبولين وريدي در درمان سپسيس در نوزادان پره‌ترم، تاثيري بر طول مدت بستري در بيمارستان و ميزان مرگ و مير آن‌ها ندارد اما سطح ايمونوگلوبولين سرم را بالا مي‌برد.