تحليلي بر گونه شناسي پارك هاي شهري استان آذربايجان شرقي با استفاده از مدل تحليلي گرانز

An Analysis on urban park Typology in the Cities of East Azerbaijan

در سال هاي اخير افزايش سريع جمعيت شهري و شهرنشيني، موجب افزايش تراكم مسكن و فشردگي فضاهاي شهري و در نتيجه هويدايي نياز بيشتر به هواي سالم و محيط سالم شده است و در شرايط رشد فزاينده بيماري هاي روحي و رواني، افزايش استرس و توسعه آلودگي هاي شهري، توجه و نياز شهروندان به مكان هاي با طراوت سبز و تفرجگاهي توسعه يافته است. در چنين شرايطي، لزوم تحقيق، پرده گشايي و تحليل وضعيت كاربري هاي سبزشهري، هرچه بيشتر مطرح مي گردد. هدف اين تحقيق، بررسي و تحليل سير تحول تاريخي ايجاد پارك و فضاهاي تفرجگاهي در شهرهاي استان آذربايجان شرقي در طي سده اخير با استفاده از مدل تحليلي "گرانز" است تا بيانگر تفاوت ها و مشابهت هايي بين انديشه هاي تيوريك و اقدامات اجرايي در مقوله فضاي سبز در شهرداري ها باشد. روش مورد استفاده در تحقيق روش مقايسه اي- تحليلي است و بخش عمده اطلاعات مورد نياز تحقيق از طريق تكميل پرسشنامه ويژه تحقيق به دست آمده و بخش ديگري نيز با استفاده از آمارهاي موجود و كتابخانه اي حاصل شده است. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد: در نگرش شهرداري ها و مشاوران تهيه كننده طرح هاي شهري، به انواع فضاهاي سبزشهري تفاوت هاي زيادي وجود دارد و اين امر با اندازه جمعيتي و طبقه شهري در ارتباط بوده است. همچنين، مشابهت هايي در الگوي تركيب پارك هاي شهري در ايران و جهان با توجه به مدل "گرانز" مشاهده نمي گردد و با توجه به موفقيت نسبتاّ ناچيز طرح هاي توسعه شهري در ايجاد فضاهاي سبزشهري، با تحقق 8/26? پيشنهادهاي طرح ها، لزوم تلاش بيشتر در ايجاد فضاهاي سبزشهري، خصوصاّ ايجاد پارك هايي از نوع اول و پنجم مدل "گرانز" به عنوان بهترين راه كار، مطرح است.