تفسير عرفاني دعا در نگاه قرآن

دعا از سه منظر فيلسوفانه، تجربه گرايانه و عارفانه مي تواند مورد توجه قرار بگيرد و در هر بُعدي، ويژگي هاي خاص خود را دارد. دعاي عارفانه زيباست؛ زيرا گفتگو هدف است و نتيجه محور نيست و لذت بخش بودن آن به خاطر اذن خداست. دعا از ميزان فهم انسان به مقام خداوندي متاثر است و مي تواند در مرتبه تاجرانه به معناي رابطه عادي با خدا و در مرتبه عارفانه (تجلي افعالي، صفاتي و ذاتي) تحقق يابد. در تجلي افعالي، انسان خواسته هاي مادي را در پرتو لذت گفت وگو با خداوند مي بيند، اما در مرتبه تجلي صفاتي و ذاتي خواسته هاي او فراتر از عالم ماده است. قرآن بحث دعا را چندگونه مطرح مي كند كه عبارتند از: ارزش دعا، تشويق به دعا كردن، نحوه پذيرش دعا و انواع خواسته هاي انسان، تفسير عرفاني اين آيات بر اين مبناست كه كمال انسان در دعا اين است كه نفس گفت وگو و خواستن از او را لذت بخش بداند و آنچه را از خدا مي خواهد، تابع لذت گفت وگو باشد.