حقيقت انسان و انسانيت در نهج البلاغه

مكاتب مختلف بشري عقايد مختلفي در معرفي حقيقت انسان دارند؛ برخي انسان را موجودي مركب از مواد عالم ماده مي دانند و هيچ حقيقتي برتر از ماده را نمي پذيرند، گروهي هم انسان را موجودي عرشي مي دانند كه با فرش همراه شده است و بايد مراحل سير به عرش را با اختيار خود از فرش آغاز كند. نهج البلاغه حقيقت و تمثل انساني انسان را در اثر دميدن روح خدايي مي داند و معتقد است حالت نفس انساني در سايه همراهي روح با بدن حاصل مي شود كه به اقتضاي حقيقت خود، اهل سير در ملكوت و اتصال به لاهوت است و به جهت تعلقش به ماده و بودن در عالم ماده، بُعد هواي نفس و شهوات حيواني مي يابد و پايبند عالم ماده مي گردد. شيطان از عوامل مؤثر در نفوذ در نفس انسان و اماره بالسوء شدن آن است، اما انبيا آمده اند تا انسان را بيدار كنند و راه گريز از شيطان و مطمئنه شدن نفس را به آنها بشناسانند. در اين مقاله راه توجه به ارزش ها و چگونگي مبارزه با نفوذ شيطان و شيطاني شدن حقيقت انسان از منظر نهج البلاغه بيان مي شود.