آيات مهدويت در قرآن از منظر احاديث تفسيري

تعبير «نُزِلَت» ـ كه در روايات تفسيري ذيل آيات مهدويت آمده ـ گاهي به معناي تطبيق آيه بر مورد غير شان نزول، گاهي به معناي تاويل و بطن آيه و گاهي نيز به معناي تفسير آيه است. روايات تفسيري مهدويت در ذيل سيصد و بيست و چهار آيه آمده است. اين آيات را مي توان چهار دسته كرد: آياتي كه تفسير آن در مورد مهدويت است، مثل: آيات اظهار دين (توبه / 33) و آيه رفع فتنه از جهان (انفال / 39)؛ آياتي كه بر اساس روايات تفسيري، بر مهدويت تطبيق شده است، مثل: ايام الله (ابراهيم / 5) و بقيهالله (هود / 86)؛ آياتي كه تاويل و بطن آن در مورد مهدويت است، مثل: حروف مقطعه حم، عسق (شوري / 1 و 2)؛ آياتي كه بر اساس احاديث تفسيري، مرتبط با مهدويت است، مثل: تشبيه جريان مهدويت به جريان طالوت و جالوت. (بقره / 249) از بررسي آيات و روايات اين نتيجه به دست مي آيد كه آيات و روايات تفسيري مهدويت دلالت و اعتبار يكساني ندارند و گاه به موضوع هاي مختلف سياسي، نظامي، اقتصادي و تاريخي مهدويت اشاره دارند.