زبان قرآن از منظر كاركردشناختي

در اين مقاله پس از تعريف زبان دين، زمينه هاي طرح آن و تعريف زبان قرآن، نقش و كاركرد زبان از دو منظر تاثيرگذاري و معرفت بخشي (جنبه ارتباط و حكايت مفاهيم ديني از واقعيات عيني) بررسي مي شود، ازاين رو محور اصلي مقاله تحليل نقش دوگانه معرفت بخشي و انگيزه بخشي زبان قرآن و دلايل توجيهي آن است، از اين رو نخست اشاره مي شود كه غايت دين، هدايت انسان است، اما اين هدف بدون ربط با واقعيت تحقق نمي يابد. در ادامه محتواي دين در دو سنخ گزاره ها و آموزه ها معرفي مي شود. آنگاه مسئله ارتباط دين و اخلاق و عدم تساوي آنها بيان مي شود. سپس با تبيين دو خصوصيت توام واقع گرايي و تحول آفريني گزاره ها و آموزه هاي قرآن، چگونگي ارتباط با واقعيت در هريك از اين دو سنخ جمله ها، توجيه و براي آنها استدلال آورده مي شود.