رابطه فرهنگ و ديپلماسي در سياست خارجي فرانسه

امروزه فرهنگ و هويت ملي به يكي از بهترين منابع براي شناخت رفتار و كنش بازيگران عرصه سياست بين‌الملل تبديل شده است. توجه جدي به اين دو عنصر كه اولين بار توسط نظريه سازه انگاري به نظريه روابط بين‌الملل آورده شد، بدين قرار است كه كشورها براساس هويتي كه برآمده از محيط داخلي آن‌ها (حافظه تاريخي مشترك، جغرافيا، ژيوپليتيك و فرهنگ و...) است، منافع دوستان و دشمنان خود را تعريف و در يك كلام سياست خارجي خود را مي‌سازند. توجه به مقوله هويت زماني بيشتر اهميت مي‌يابد كه در برابر يك «دگر» خارجي قرار مي‌گيرد و اين به صورت منبعي هويت‌بخش و مشروعيت‌دهنده به سياست خارجي كشورها درمي‌آيد. در اين ميان، كشور فرانسه نيز به خاطر خصوصيات جغرافيايي، تمدني، فرهنگي و تاريخي هويتي براي خودش قايل است. اين هويت ملي مبناي اصلي تصميم‌گيري و كنش سياستمداران اين كشور چه گليست و چه سوسياليست قرار گرفته است، به طوري‌كه شاهد سياست تداوم و تغيير در سياست خارجي اين كشور هستيم. حتي ساركوزي نيز علي‌رغم تحول پارادايمي كه در سياست خارجي فرانسه داشته است نمي‌تواند آن را ناديده بگيرد.