قطعنامه تقسيم فلسطين مبناي «راه‌حل دو دولت» و ملاكي براي «راه‌حل همه‌پرسي»

فلسطين بخشي از سرزمين‌هاي جدا شده از عثماني پس از جنگ جهاني اول است. ولي خود نيز از همان ابتدا همواره هدف تقسيم بوده است. سازمان ملل متحد در سال 1947 كميته ويژه‌اي را براي حل مشكل فلسطين انتخاب كرد؛ پس از بحث و گفتگو سرانجام اكثريت اعضا طرحي ارايه كردند كه به موجب آن در سرزمين فلسطين دو كشور يهودي و عربي با وحدت اقتصادي تشكيل و شهر بيت‌المقدس با رژيمي بين‌المللي اداره شود. به موجب طرح اقليت اعضاي كميسيون فوق، در سرزمين فلسطين يك دولت فدرال به پايتختي شهر بيت‌المقدس تشكيل شود و ايالت‌هاي يهودي و عرب در چارچوب اين حكومت فدرال بر بخش‌هاي يهودي و عربي حاكميت خواهند داشت. ايران به‌عنوان يكي از اعضاي كميته ويژه، با تقسيم فلسطين مخالفت كرد. روند مخالفت علي‌رغم فراز و فرود آن سرانجام به مخالفت با طرح دو دولت – دو ملت و ارايه طرح همه‌پرسي پس از پيروزي انقلاب اسلامي ختم شد. در مقاله حاضر تلاش شده است ابتدا قطعنامه تقسيم به عنوان مبناي «راه‌حل دو دولت - دو ملت» بررسي شود و سپس باتوجه به بند مربوط به وضعيت بيت‌المقدس در قطعنامه فوق، با استفاده از وحدت ملاك به امكان بهره‌گيري از اين ملاك در طرح همه پرسي پرداخته‌ايم.