گفتن خبر بد به بيمار و جوانب مختلف آن

گفتن خبر بد به خود بيمار، حتي در كشورهايي كه امروزه رويه‌ي معمول چنين است، سابقه‌ي ديرينه‌اي ندارد. در اين مورد بين بيماران و پزشكان اختلاف نظر وجود دارد. بسياري از پزشكان تمايلي به گفتن خبر بد ندارند كه اين موضوع در اكثر موارد بر خلاف ميل بيماران است. اختلافات فرهنگي در ديدگاه پزشكان در انتقال اخبار بد موثر است. مثلاً در كشورهاي اروپاي شمالي و ايالات متحده رويه‌ي معمول اكثر پزشكان اين است كه تشخيص را به بيمار بگويند، اما در كشورهاي اروپاي جنوبي وشرقي يا بسياري از كشورهاي آسيايي ممكن است چنين اطلاعاتي به بيماران داده نشود. هم‌چنين، در جامعه‌ي ايراني هم پزشكان ترجيح مي‌دهند تا اطلاعات مربوط به بيماران را به‌جاي خود بيمار به خانواده‌ي آن‌ها بگويند. همين اختلافات فرهنگي در ديدگاه مردم نيز تاثير مي‌گذارد. مثلاً اكثر مردم در كشور‌هاي غربي موافق گفتن اخبار بد توسط پزشكان به بيماران هستند ولي در كشورهاي ديگر هميشه ديدگاه مردم اين نيست. اما به‌طور كلي امروزه، نظر غالب اين است كه بايد اخبار بد را به اطلاع خود بيمار رساند. از جمله مزاياي اين كار، مي‌توان به حفظ و تقويت اعتماد بين پزشك و بيمار، جلوگيري از ضرر رسيدن به بيمار، افزايش رضايت بيماران و كاهش اقدامات قانوني عليه پزشكان اشاره نمود. اما استثناياتي هم در گفتن خبر بد وجود دارد كه مهم‌ترين آن ايجاد آسيب رواني جدي در بيمار است. ميزان و محتواي اطلاعاتي كه پزشك بايد ارايه دهد براساس شرايط هر بيمار متفاوت است. اما نكته‌ي مهم اين است كه دادن خبر بد، مهارت‌هاي ارتباطي خاصي نياز دارد كه كادر پزشكي بايد آن‌ها را بياموزد.