نظريه‌ امامت و ولايت با رويكردي انتقادي به نظريه‌هاي رقيب

نظريه امامت و ولايت مبتني بر آيات قرآن و احاديث نبوي و علوي و ولوي است كه با نگاه‌ درون ديني قابل دسترسي و اثبات است و يك ضرورت عقلاني- معرفتي و به منزله استمرار نبوت و رسالت است كه با رويكردي «برون‌ ديني» قابل تبيين و دفاع معقول و منطقي و مبرهن است و همچنين يكي از ضروريات «فطرت» و باطن شريعت است. لذا امامت و ولايت نظريه‌اي قدسي، اصلي و كلامي است نه عرفي، ‌فرعي و فقهي، هرچند كه داراي ساحت‌هاي اعتقادي، اخلاقي، معنوي و احكامي- فقهي است كه عهده‌دار تفسير دين، صيانت از شريعت، اقامه حدود الهي و عدالت اجتماعي و هدايت فكري و معنوي است و «امامت و ولايت» عامل اكمال دين و اتمام نعمت الهي و اسلام مورد رضايت خداست كه عهد الهي و امر خدايي است و داراي شرايط حقيقي از قبيل عصمت، علم به معارف و احكام و سياست و معنويت، تنصيصي بودن، افضليت عملي و علمي و ... مي‌باشد و با تكيه بر آنها مي‌توان نظريه‌هاي رقيبي چون انتخابي يا شورايي بودن، خلافت به معناي رهبري سياسي فقط و عدم حجيت سنت و سيره امام و رهبري را نقد عقلاني- تاريخي نمود كه در نوشتار حاضر از راه عقل و نقل و رهيافت‌هاي تاريخي و جامعه‌شناختي مورد نقد و تحليل قرار گرفته است.