مقايسه ماهوي ميان «تجربه ديني» و «فطرت»

تجربه ديني يكي از مسايل جديد در حوزه كلام و فلسفه دين به شمار مي‌رود و به معناي گونه‌اي از ظهور و تجلي خداوند بر شخص تجربه‌گر است كه در برخي حالات و احساسات او بروز پيدا مي‌كند. ممكن است اين حالات شخص تجربه‌گر تاييدي بر فطرت يا شبيه به آن دانسته شود يا تجربه ديني را به دليل شتابزدگي، منطبق بر برهان فطرت تلقي شود. اما تفاوت‌هاي ماهوي مهمي ميان اين دو وجود دارد كه موجب تمايز در نوع معرفت افزايي و نيز دايره معرفتي آنها مي‌شود. بنابراين لازم است كه ابتدا اين دو اصطلاح را به طور مختصر تعريف كنيم و سپس به بررسي تطبيقي ميان آن دو بپردازيم. اين مقاله چنين مقصودي را در حد بضاعت نويسنده، دنبال مي‌كند.