تاثير روش محدوديت درماني تعديل‌يافته بر تحمل وزن و باز كردن حفاظتي در كودكان فلج مغزي نيمه‌بدن

Effect of modified constraint induced movement therapy on weight bearing and protective extension in children with hemiplegic cerebral palsy

زمينه: محدوديت درماني، مداخله‌اي است كه با محدوديت در عملكرد اندام سالم، سبب افزايش به‌كارگيري اندام مبتلا مي‌شود. هدف اين پژوهش، بررسي تاثير روش محدوديت درماني تعديل‌يافته بر تحمل وزن و باز كردن حفاظتي در كودكان فلج نيمه‌بدن بود. روش‌ها: دراين مطالعه كارآزمايي باليني، 21 كودك در دسترس به‌طورتصادفي تعادلي به دوگروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. تمرينات متداول كاردرماني طي 6 هفته براي هر دو گروه به‌طور يكسان انجام شد و گروه مداخله روزانه به‌مدت 3 ساعت از روش محدوديت درماني تعديل‌يافته نيز استفاده كرد. به‌منظور ارزيابي تحمل وزن و بازكردن حفاظتي از آزمون كيفيت مهارت‌هاي اندام فوقاني و از آزمون‌هاي آماري كولموگروف- اسميرنوف، آزمون دقيق فيشر، تي- مستقل و تي ‌زوجي جهت تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده گرديد. يافته‌ها: 11 كودك در گروه آزمايش (7 دختر و 4 پسر) با ميانگين سني 47/17±55/46 ماه و10 كودك در گروه شاهد (5 دختر و 5 پسر) با ميانگين سني 19/19±10/48 ماه مورد بررسي قرارگرفتند. تفاوت معناداري در مقايسه دو گروه قبل و بعد از شش هفته مشاهده نگرديد (05/0P > ) و تنها در مقايسه دو گروه به‌صورت هر دو هفته، مقدار احتمال خرده مقياس تحمل وزن 093/0P= بود ولي معناداري به‌صورت درون‌گروهي قبل و بعد از شش هفته در هر دو خرده مقياس در هر دو گروه مداخله و كنترل مشاهده شد (004/0 P?). نتيجه‌گيري: محدوديت درماني تعديل‌يافته ممكن است بر تحمل وزن تاثير داشته باشد اما بر بازكردن حفاظتي تاثيري ندارد.