بررسي ميزان نياز به راهنمايي دانش آموزان دبيرستان هاي شهر تهران

A study on guidance needs of Tehran high school students

در پژوهش حاضر ميزان نياز به راهنمايي شدن دانش آموزان دبيرستان هاي شهر تهران در شش زمينه جسماني، رواني، اجتماعي، شغلي، تحصيلي و مذهبي مورد بررسي قرار گرفته است. فرضيه اصلي پژوهش عبارت بود از اين كه: بين دانش آموزان دبيرستاني از لحاظ ميزان نياز به راهنمايي شدن در شش زمينه جسماني، رواني، اجتماعي، شغلي، تحصيلي و مذهبي تفاوت وجود دارد. نمونه مورد نظر را 422 نفر از دانش آموزان دختر و پسر مدارس دولتي و غير انتفاعي شهر تهران بودند. بدين ترتيب كه ابتدا مناطق و مدارس با روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب و بعد از طريق نمونه گيري طبقه اي، تناسب جنس و نوع مدرسه در آن رعايت شد و با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده از ميان مدارس منتخب تعدادي كلاس برگزيده شد. روش تحقيق زمينه يابي و ابزار پژوهش پرسش نامه راهنماي نيازهاي دانش آموزان دبيرستاني است. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از شاخص هاي آمار توصيفي نظير درصد، فراواني و شاخص آمار استنباطي آزمون مجذور كاي، ضريب همبستگي سامرز و ضريب تعيين استفاده گرديد. نتايج پژوهش بيانگر اين است كه ميزان نياز دانش آموزان به راهنمايي شدن در زمينه هاي مختلف متفاوت است و نياز تحصيلي در درجه اول و نياز شغلي در درجه دوم اهميت قرار دارد.

This research focused on the study of guidance needs of Tehran high school students in physical, Social, psycological , occupational, educational, and religous aspects. The research sample consisted of 422 female and male students in Tehran governmental and nongovernmental high schools. At first, the schools and districts were selected by cluster sampling. Then, using stratified sampling method,they were selected according to gender and school. Finally, some classes were selected using simple random sampling method from the selected schools. The research method was survey and research instrument was the Guidance Needs Inventory (GNI). To analyze the data, descriptive and inferential statistics were used. The results indicated that the students need different amounts of guidance in different above-mentioned aspects. Mostly, they needed educational guidance and occupational guidance were of secondary importance. Also, there was no significant difference between boys and girls in this regard. But in the other four fields, there was a difference. There was no difference between govermental and non govermental students in physical and psycological fields and there was no difference in other parts. Boys needed more guidance than girls, and govermental school students needed more guidance than non-givermental school students.