الگويي فراگير براي مطالعه عوامل استراتژيك محيطي موثر بر اعتماد سياسي (طراحي و آزمون مدلي در ايران)

اعتماد بنيان بسياري از تعامل‏ها و كنش‌هاي روزمره در جوامع انساني چه در زمينه ارتباطات ميان فردي و چه در حوزه ارتباطات اجتماعي بين گروه‌ها است. در اكثر جوامع به علت مجموعه‌اي از عوامل نظير از خود بيگانگي، فقدان سرمايه اجتماعي، وجود رسانه‌هاي انتقادي و يا ميزان پاسخگويي نهادها و سازمان‌‌هاي عمومي، ميزان اعتماد به دولت و سازمان‌هاي تابعه كاهش يافته است. اما بررسي‏ها نشان مي دهد كه برخي عوامل محيطي نظير سطح اعتماد اجتماعي در جوامع بشري احتمالاً اين پديده را تشديد مي‌نمايد و يا به گونه‌اي بر آن موثر است. در اين مقاله ابتدا به بررسي ادبيات اعتماد مي‌پردازيم و سپس تاثير عوامل راهبردي محيطي را در افزايش يا كاهش اعتماد سياسي ارزيابي مي‌كنيم. بنابراين هدف اين مقاله مطالعه و بيان نقش عوامل استراتژيك محيطي (PEST) در اعتماد عمومي به دولت‌ها است. روش تحقيق توصيفي از نوع پيمايشي است و براي جمع آوري اطلاعات آن از ابزار پرسشنامه و براي بررسي و تحليل فرضيات آن از نرم افزارهاي آماري SPSS و LISREL استفاده شده است. سازمان‌هاي دولتي و غيردولتي شهر تهران جامعه آماري اين پژوهش را تشكيل مي‌دهند كه نمونه آماري (مشتمل بر چند سازمان دولتي و خصوصي) از ميان جامعه آماري فوق انتخاب و پرسشنامه نهايي در ميان آنها توزيع شد. با توجه به مغفول ماندن نقش عوامل راهبردي محيطي در اعتماد عمومي به دولت و نهادهاي سياسي، پژوهش حاضر تلاش داشته با تاكيد بر نقش مهم اين دست متغيرها الگويي توسعه يافته و جامع را براي عوامل راهبردي موثر بر اعتماد عمومي به دولت در كشور ايران طراحي كند و از اين جهت به گسترش و تكميل مرزهاي دانش موجود در اين حوزه كمك مي‎نمايد.