بررسي تاثير رشد پراكنده‌ بر نابودي اراضي كشاورزي صفاشهر و راهبردهاي تعديل آن

يكي خصايص برجسته و مهم فرايند شهرنشيني در ايران، گسترش سريع فيزيكي شهرها بويژه طي چند دهه اخير آنهم بصورت پراكنده است كه با آثار متعدد از جمله اتلاف منابع محيطي و ارضي شهرها توام است. شهر صفاشهر نمونه‌اي است كه آسيب هاي متعددي را از رشد شتابان و پراكنده متحمل شده كه مهمترين آنها نابودي اراضي مزروعي و باغي حاشيه اين شهر است. پژوهش حاضر، به دنبال تبيين اين پديده با استفاده از برخي شاخص هاي كمّي مربوط و نيز بررسي تاثير زيست محيطي آن در رابطه با نابودي اراضي كشاورزي و بالطبع تغيير اقليم صفاشهر است. تحقيق با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و با استناد به مطالعات كتابخانه‌اي- اسنادي، همچنين بهره‌گيري از سيستم سنجش از دور در تهيه نقشه هاي مورد نياز انجام شده‌است. مهمترين يافته‌هاي پژوهش عبارتند از: صفاشهر طي چند دهه اخير دچار رشد پراكنده شهري شده و اين پديده زمينه نابودي 78 هكتار از اراضي كشاورزي را در طي سال هاي 1369 – 1381 فراهم كرده است. علاوه بر اين، طي همين دوره از ميزان اراضي كشاورزي كلاس هاي خيلي‌خوب، خوب و متوسط شهر به شدت كاسته شده و در مقابل به ميزان قابل ملاحظه‌اي بر مساحت اراضي كلاس ضيعف افزوده شده‌است. سرانجام اينكه، از مساحت اختصاص يافته به كلاس حرارتي خيلي‌خنك و خنك شهر كاسته شده و در مقابل بر كلاس حرارتي گرم و به ويژه خيلي گرم افزوده شده‌است.