تكامل يك تصوير

ايده اصلي اين مقاله نشان‌دادن سير تحول تصويرهاي شعري از سادگي به سوي اغراق است. نگارنده با استناد به منابع كهن، تصرف ذهن جامعه در شعر معروف سعدي "بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران/ كز سنگ ناله خيزد روز وداع ياران" را به بحث گذاشته و روند تحول يك تصوير شعري را در گذر تاريخ نشان مي‌دهد. نخستين تجربه ذهن جامعه ايراني در مورد "فرياد از جدايي" در ضرب‌المثلي بسيار كهن (شايد از عهد ساساني) در تصوير دريدن كرباس تجسم يافته است. اين تصوير در متون ادبي و شعري قرن چهارم ثبت شده است. سال‌ها بعد شاعران مفهوم فرياد از جدايي را با تصوير شكستن چوب بيان كرده‌اند. نوبت به سعدي كه مي‌رسد‌، تصوير اغراق‌آميز شده و با ناله سنگ تجسم مي‌يابد.