باد و باده (تحليل ساختاري غزلي از مولوي)

مولوي در غزلي كه بررسي ساختاري آن موضوع اين مقاله است، برخي از ديدگاه‌هاي عرفاني خود را نه به صورت بيان صريح، بلكه از طريق ساختار غزل بيان مي‌كند. اين غزل داراي فرمي اندام‌وار است و در آن، نشانه يا دالّي كه بر "باد" دلالت مي‌كند؛ اما در شعر حضور ظاهري ندارد، بلكه تبديل به نماد شده است. غزل مورد بحث به دليل ساختار ويژه‌اي كه دارد مي‌تواند بخشي از تشخّص سبكي مولوي را در شعر نشان دهد.