نظريه تكامل داروين و توضيح تاريخي در زيست‌شناسي

Theory of Evolution and Historical Explanation in Biology

از ديد بسياري از زيست‌شناسان، نظريه‌ي تكامل داروين نظريه?اي است كه در زيست‌شناسي امروز محوّريت دارد و به واسطه‌ي نظريه‌ي تكامل بخشي از توضيح علمي در زيست‌شناسي، نيازمند توضيح تاريخي است. بر مبناي تفاوتي كه ميان علوم «قانون‌نهاد» و علوم «تاريخي» گذاشته مي‌شود، زيست‌شناسي را بايد، به واسطه‌ي محوريت نظريه‌ي تكامل، به علوم «تاريخي» نزديك‌تر بدانيم. شايد اين ديدگاه وجود داشته باشد كه زيست‌شناسي مي?توانست سرنوشت بهتري، به عنوان يك علم دقيق، داشته باشد؛ سرنوشتي كه اين علم را به علمي همانند علم فيزيك نزديك‌تر كند. علمي كه بيشتر از آنكه به شواهد تاريخي مبتني باشد بر اساس قوانين زيست‌شناختي شكل گرفته باشد. هدف از اين مقاله رد چنين ديدگاهي است. در اين مقاله با ارايه‌ي شواهد تاريخي تلاش مي‌كنم نشان دهم، كه تاريخي بودن علم زيست?شناسي، به واسطه‌ي پذيرش نظريه‌ي تكامل داروين نيست.

Many biologists believe that evolution is grant theory in modern biology. Believing on the centrality of evolutionary theory to the rest of biology is a special case of a more general idea: nothing in biology can be understood completely without attending to its history. According to this idea, we should regard biology as a historical science rather than a nomothetic one. But it may be supposed that as physics have been changed from a historical to nomothetic science, biology should also be changed to a more “accurate” science; that is, a nomothetic science. In this essay, I try to reject this idea by presenting some historical evidences to show that it is not because of evolutionary theory that biology is historical.