بررسي شيوع سندرم تونل كارپال و عوامل مرتبط با آن در مبتلايان به درد اندامهاي فوقاني

سابقه و هدف: با توجه به شيوع سندرم تونل كارپال (carpal tunnel syndrome=CTS) و اهميت تشخيص زودرس، پيشگيري و درمان آن و با توجه به وجود گزارشات متفاوت در مورد فاكتورهاي خطر اين سندرم و گزارشات متفاوت در مورد شيوع آن در مبتلايان به درد اندامهاي فوقاني، تحقيق حاضر به منظور تعيين شيوع و عوامل مرتبط با سندرم CTS در مراجعين به كلينيك الكترودياگنوز بيمارستان شهدا در سال 1386 تا 1387 انجام شد. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحي مقطعي روي 1000 نفر فرد مبتلا به درد اندامهاي فوقاني كه بطور مستمر مراجعه كردند، انجام گرفت. تشخيص بيماران بر اساس شرح حال و معاينه فيزيكي و معيارهاي الكترودياگنوستيك صورت گرفت. خصوصيات فردي، اجتماعي و عوامل مرتبط بررسي شدند. شيوع سندرم در نمونه‌ها تعيين و ميزان واقعي آن برآورد شد. همچنين نقش عوامل مرتبط با آزمون كاي‌دو ارزيابي شد.يافته‌ها: در تحقيق، شيوع سندرم 25درصد بود. در بين افراد غيرمبتلا 8/24% و در افراد مبتلا 4/70% داراي BMI بيشتر از 25 بودند (000/0p<). در گروه غيرمبتلا 56% و در گروه مبتلا 8/74%، قطر مچ دست (wrist dimension) بيشتر از 7/0 بود (05/0p<). 2% افراد غيرمبتلا و 8% افراد مبتلا استروئيد مصرف مي‌كردند (05/0p<). سابقه شكستگي انتهاي ساعد در افراد غيرمبتلا صفر درصد و در گروه مبتلا 4/2% بود (05/0p<). همچنين ديابت در افراد غيرمبتلا در 4% و در گروه مبتلا 2/11% گزارش شد (05/0p<). در نهايت 8/8%افراد غيرمبتلا و 2/25% افراد مبتلا يائسه بودند (005/0p<).نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد فراواني سندرم در مبتلايان به درد اندامهاي فوقاني بالاست. انجام تحقيقات تكميلي براي تعيين نقش عوامل مرتبط بر مبناي ريسك فاكتورهاي اعلام شده توصيه مي‌شود.