افت وزن و مهمترين عوامل خطرساز مستقيم آن تا 2 سالگي در كودكان مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي-درماني شرق تهران

سابقه و هدف: افت وزن از مهمترين مشكلات سلامتي كودكان در جوامع درحال توسعه است. در بعضي مناطق بيماريهاي عفوني و در برخي ديگر عوامل تغذيه‌اي بعنوان عوامل خطرساز افت وزن كودك معرفي شده‌اند. از آنجا كه شناخت عوامل خطرساز سوءتغذيه و پيشگيري از آنها دركودكان بسيار مهم است، اين مطالعه با هدف تعيين فراواني افت وزن و مهمترين عوامل خطرساز آن تا دوسالگي در كودكان مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي-درماني شرق تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه با استفاده از داده‌هاي موجود انجام گرفت. با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي دومرحله‌اي 1660 كودك دوساله مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي انتخاب و اطلاعات لازم از پرونده بهداشتي آنها استخراج گرديد. كودكان تك قلو كه تولد به موقع داشته و از بيماري خاص در بدو تولد يا بيماريهاي ژنتيكي و مادرزادي رنج نمي‌بردند در صورت مراجعه منظم براي پايش رشد وارد اين مطالعه شدند. آزمونهاي كاي-دو، من ويتني و تحليل رگرسيوني لجستيك براي تعيين ارتباط عوامل خطرساز با افت وزن مورد استفاده قرار گرفت و بر اساس مقادير نسبت شانس مهمترين عوامل خطرساز تعين شد. يافته‌ها: دختران 5/55% كودكان را تشكيل دادند. وزن تولد كودكان 463±3202 گرم بود. 1119(4/67%) كودك از ابتداي تولد تا دو سالگي حداقل يك بار افت وزن داشتند. بيشترين فراواني افت وزن در سنين 9 تا 11 ماهگي مشاهده شد. عوامل خطرساز افت وزن تا 6 ماهگي كمترين بسامد را داشتند. نسبت شانس عمده‌ترين عوامل خطرساز به ترتيب متعلق به قطع تغذيه كودك با شيرمادر(7/64)، شروع تغذيه تكميلي (9/16)، ابتلا به اسهال (3/15) و عفونتهاي تنفسي (8/11) بود. بين عوامل دموگرافيك و افت وزن كودكان رابطه معني‌دار آماري يافت نشد.نتيجه‌گيري: فراواني افت وزن در نمونه مورد مطالعه بالا بوده و با توجه به عوارض شناخته شده آن بايد بيشتر مورد توجه قرار گيرد. از آنجا كه مهمترين عوامل خطرساز افت وزن كودكان تا 2 سالگي قابل كنترل مي‌باشند به نظر مي‌رسد توانمند سازي مادران در زمينه شيوه‌هاي مناسب تغذيه كودك در سلامت و بيماري به كاهش موارد بروز افت وزن كمك كند.