بررسي تطبيقي انگيزه پيشرفت در كارآفرينان با غيركارآفرينان در صنايع شهر تهران

كارآفريني فرايند ابتكار و نوآوري و ايجاد كسب‌وكارهاي جديد در شرايط مخاطره‌آميز از طريق كشف فرصت‌ها و بهره‌گيري از منابع است. به‌ويژه مك‌كللند (1961) بر ارتباط انگيزه‌ي پيشرفت، كارآفريني و توسعه تاكيد فراوان دارد. اين پژوهش به بررسي مقايسه‌اي سطح انگيزه‌ي پيشرفت در سه گروه كارآفرينان فردي، كارآفرينان سازماني و غير كارآفرينان پرداخته است. 150 تن از مديرعاملان شركت‌هاي صنعتي شهر تهران (در هر گروه 50 نفر) به‌صورت تصادفي انتخاب شده و به پرسش‌نامه‌ي انگيزه‌ي پيشرفت باهارگاوا (1994) پاسخ دادند. براساس تحليل واريانس يك‌راهه و آزمون تعقيبي شفه انگيزه‌ي پيشرفت كارآفرينان (فردي و سازماني) به‌صورت معني‌داري بيش از گروه غيركارآفرين است و از اين‌رو فرضيه‌ي اول تاييد شد. به‌رغم وجود تفاوت بين دو گروه كارآفرين فردي و سازماني در سطح انگيزه‌ي پيشرفت، از آن‌جا كه اين تفاوت معني‌دار نبود فرضيه‌ي دوم پذيرفته نشد. بررسي سطح تحصيلات سه گروه و نوع شغل پدر (آزاد و يا دولتي) توسط مجذور خي نشان داد كه سطح تحصيلات كارآفرينان بالاتر از غيركارآفرينان است و پدر اغلب كارآفرينان به‌صورت آزاد- و نه دولتي- شاغل هستند و بدين ترتيب فرضيه‌ي سوم و چهارم تاييد شدند.