تبيين رويكرد نو واقع‌گرايي در روابط بين‌الملل

Description of Neorealist Approach in International Relations

نوواقع‌گرايي كه همچنان دولت را به عنوان بازيگر اصلي صحنه سياست بين‌الملل مي‌داند روايتي قدرتمند از واقع‌گرايي است كه مي‌گويد تا وقتي نظام بين‌الملل اقتدارگريز باشد كشمكش بر سر قدرت و امنيت ادامه خواهد داشت. نو واقع‌گرايي عميق‌ترين و دقيق‌ترين نقدها را بر پروژه‌هاي اصلاح‌طلبانه در سياست بين‌الملل وارد ساخته است. از همين رو شگفت‌آور نيست كه اين مكتب آماج اصلي حمله كساني قرار گرفته است كه چارچوب ذهني‌شان اصلاح‌طلبانه يا انتقادي است. اين نظريه كه محصول چالش نظريه رفتاري و نظريه وابستگي متقابل است به‌رغم انتقاداتي كه از منظرهاي گوناگون بر آن شده است، كماكان توانسته سلطه خود را را حفظ نمايد. نوشتار حاضر تلاش دارد ضمن پرداختن به چگونگي ظهور نو واقع‌گرايي، مباني فكري- فلسفي و نيز عناصر اصلي اين نظريه، ديدگاه‌هاي منتقدان نظريه واقع‌گرايي را مطرح و بررسي نمايد.

Neorealism, which still sees states as the most influential players in international relation grounds, puts forward a powerful version of realism stating as long as the international system averts power, there will exist conflict over power and security. Neorealism poses the deepest and the most précis criticism on reformist projects in international relations. It is not, then, surprising that this school of thought has been repeatedly criticized by reformists or critical-minded groups. Coming out as a result of challenges between behavioral theory and interdependence theory, this new theory, despite having been heavily criticized on different aspects, is still predominant. The present essay attempts to address the issue of emergence of neorealism, its philosophical – intellectual bases as well as its fundamental elements through various viewpoints put forward by critics of neorealism theory.