تحليل وضعيت آموزش كارآفريني در آموزش عالي ايران

هدف اين مقاله تحليل وضعيت آموزش كارآفريني درآموزش عالي ايران است. سوال‌هاي تحقيق با در نظرگرفتن الگوهاي برنامه‌ي درسي آموزش‌هاي كارآفريني (هدف‌ها، محتوا، راهبردها و روش‌ها) تدوين و بررسي شده است. در اين تحقيق از طرح پيمايشي استفاده شده و جامعه‌ي آماري اين پژوهش را كارآفرينان و مديران كارآفرين، متخصصان برنامه‌ي درسي و مديريت آموزشي تشكيل مي‌دهند. نمونه‌ي آماري پژوهش بخشي از جمعيت كارآفرينان، مديران كارآفرين، متخصصان برنامه‌ي درسي و مديريت آموزشي در سطح كشور هستند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري هدف‌مند، 65 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌هاي مورد نياز پژوهش با سه ابزار، اسناد و مدارك، پرسش‌نامه و فرمت مصاحبه‌ي نيمه سازمان‌يافته‌ي اكتشافي محقق ساخته گردآوري شد. ضريب پايايي پرسش‌نامه با استفاده از ضريب آلفاي كرانباخ 95/0 به‌دست آمد. روايي صوري و محتوايي به‌وسيله‌ي متخصصان و كارشناسان برنامه‌ريزي درسي و مديريت آموزشي تاييد شده و تجزيه و تحليل داده‌ها در سطح استنباطي انجام شد. يافته‌ها نشان داد t مشاهده شده از مقدار بحراني جدول در سطح خطاي 5 درصد بزرگ‌تر است. بنابراين از نظر پاسخ‌گويان هدف‌ها، محتوا، راهبردهاي ياددهي و يادگيري، شيوه‌هاي مديريت و نظارت و ارزش‌يابي آموزش كارآفريني بايد بيش از سطح متوسط در آموزش كارآفريني مد نظر قرار گيرد