ارايه مدل پويايي هاي سيستم تلفات جاده اي ايران مطالعه موردي: اتوبانهاي منتهي به تهران

پس از رنسانس، ظهور و گسترش كاربرد وسايل نقليه موتوري بخشي جدا‌ناشدني از تمدن نوين را رغم زده‌اند. از آن تاريخ تاكنون، تصادفات جاده‌اي جان ??ميليون نفر را گرفته است. در اين بين ايران، با آمار بالاي تلفات جاده‌اي، شرايط مناسبي را دارا نيست و اين مساله همانند بسياري از مشكلات اقتصادي و اجتماعي ناشي از مدل تفكر حاكم بر مساله است. مدل تفكر سنتي انسان، بر برداشت مكانيكي از جهان و عليت خطي براي تشريح پديده‌‌ها استوار است درحاليكه براي درك منشا و راه حل‌هاي مسايل مدرن، تفكر خطي و مكانيكي مي بايست جاي خود را به تفكر غير خطي و زيستي كه بيشتر با نام تفكر سيستمي معمول است واگذار كند. پويايي‌ها سيستم شاخه‌اي از تفكر سيستمي بوده كه با دوري از اصطلاحات گنگ و پيچيده، كليت سيستم را مورد بررسي قرار مي دهد. اين تحقيق بر آن است مدل پويايي‌هاي سيستم تلفات جاده‌اي ايران را در بازه زماني يك‌هفته با توجه به ساعات شبانه روز در اتوبان‌هاي منتهي به تهران، توسعه دهد. مبناي اطلاعات بكار رفته در اين مطالعه كه با روش تحقيق توصيفي صورت گرفته است، بنا بر مستندات علمي و ادبيات پويايي‌هاي سيستم، از منابعي چون ادبيات ايمني جاده‌اي، داده‌ها و سوابق موجود، مشاهده و حتي اخبار رسانه‌اي بوده كه شناساننده قواعد و قوانين تصميم‌گيري در اين سيستم است. با اين حال به علت عدم اندازه‌گيري و در دسترس بودن اطلاعات مورد نياز در بسياري از حوزه‌ها، بنابر توصيه فورستر از اينگونه اطلاعات مغشوش صرف نظر شده است. مدل نهايي با استفاده از نرم افزار وِنسيم مورد شبيه سازي قرار گرفته است.