بازشناسي روش آموزشي تاريخي-تكاملي مدرسه موراتوري در كارگاه طراحي مجموعه هاي مسكوني

چكيده: در دهه‌هاي اخير نياز به پژوهش‌هاي ميان‌رشته‌اي در موضوع آموزش معماري، بيش از پيش آشكار شده است. در اين ميان، طراحان، براي حل مسايل معماري از تفسير‌هاي عيني و ذهني كمك گرفته‌اند؛ لذا شناخت ضمير خودآگاه و ناخودآگاه معمار و مخاطبان، مولفه مهمي جهت خواندن معماري شده است. يكي از شيوه‌هاي مطرح آموزشي در ايتاليا، شيوه مدرسه معماري موراتوري است كه بر مبناي گونه شناسي تاريخي- تكاملي و با هدف بازسازي زنجيره تاريخي شي ، كه در واقع بخشي از ضمير ناخودآگاه معمار بوده، شكل گرفته است. از مزاياي اين شيوه، فرآيند مشخص پژوهش، آموزش و طراحي جهت رسيدن به الگوهاي پايه در مقياس منطقه، شهر، بافت و معماري است كه امكان پيروي از آن ‌را در ساير دانشكده‌هاي معماري فراهم مي‌كند. اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، ضمن شرح اين مدرسه به نقد مباني نظري و برنامه آموزشي آن پرداخته و با توجه به مناسب بودن يافته‌هاي آن براي دانشكده‌هاي معماري، نتايج آن را جهت استفاده در دروسي چون كارگاه طراحي مجموعه‌هاي مسكوني و در موضوع شناسايي الگوهاي پايه، توصيه مي‌نمايد.