ماشيح؛ منجي يهود به روايت تلمود

Messiah, the Saviour of the Jews according to Talmud

فرجام‌شناسي به دليل اين‌كه به آينده ناديده بشر ارتباط دارد و خبر دقيقي از آن در دسترس نيست، همواره از بحث‌انگيزترين آموزه‌هاي اديان بوده است. در يهوديت هم به‌‌رغم ابهام در منشا اين آموزه كه گروهي آن را تحت تاثير تلاقي انديشه‌هاي يهودي ايراني در ايام اسارت بابلي مي‌دانند، مفاهيمي هم‌چون ماشيح، رستاخيز مردگان، جهان آينده، آخرين داوري، بهشت و جهنّم وجود دارد. گفتني است پيوستگي مفهوم اين آموزه‌ها در نگاهي كلّي آنها را در امتداد يك‌ديگر قرار مي‌دهد. اين نوشتار گزيده‌اي گزارش‌گونه و تفسيري از بخش ماشيح (فرجام‌شناسي) تلمود است. تلمود منبع سنّت شفاهي آيين يهود به شمار مي‌رود كه تفاسير مهم يهودي را دربر دارد.

Eschatology, as related to humankind unseen future with no actual news about it, has been one of the most controversial questions in religions. Although its source is not quite clear in Jewish tradition, it contains notions like Messiah, the resurrection of the dead, the future world, final judgment, Paradise and Hell. Some relate it to the effect of mixing Iranian Jewish thoughts in the days of detention in Babylon. It should be mentioned that the interrelationships between theses concepts places them in an alignment. This manuscript is a summary in the form of report from the section of God, the world, Human, Messiah (a treasury of Talmud), authored by Abraham Cohen. Talmud is a verbal source in Jewish religion that includes Jewish interpretations.