بررسي كارايي محلول‌هاي رقيق نشده مختلف ثبوت در روشن كردن راديوگرافي‌هاي تيره

Efficacy of different undiluted fixing solutions in lightening

چكيده مقدمه: نگاره‌هاي راديوگرافي دنداني، گاه به دلايل مختلف از جمله زمان تابش بيش از حد، غلظت بالاي محلول ظهور و غيره تيره مي‌شوند. هدف از اين پژوهش، بررسي كاهش دانسيته راديوگرافي‌هاي تيره با استفاده از محلول‌هاي مختلف ثبوت رقيق نشده بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تحليلي- مقطعي از مولر اول منديبل يك جمجمه، 95 فيلم پري‌اپيكال تهيه شد. از اين تعداد، يك فيلم با شرايط ايده‌ال تابش به عنوان راديوگرافي استاندارد (شاهد مثبت)، 93 فيلم با اكسپوز بالا جهت ورود به مطالعه در نظر گرفته شد. همچنين يك فيلم با اكسپوز بالا بدون ورود در مطالعه و به منظور مقايسه تاثير ماده ثبوت به عنوان شاهد منفي در نظر گرفته شد. تمامي راديوگرافي‌ها به صورت اتوماتيك و در شرايطي يكسان، ظهور و ثبوت شد. سپس راديوگرافي‌هاي با اكسپوز بيش از حد، به سه دسته مساوي تقسيم شدند كه هر دسته شامل 31 عدد راديوگرافي بود. هر گروه وارد يك محلول ثبوت رقيق نشده متفاوت شامل شامپيون، كرونكس و طيف‌ساز شد. دانسيته راديوگرافي‌هاي مورد مطالعه به صورت عيني و نيز مشاهده‌اي (به صورت ذهني) با استفاده از تهيه پرسش‌نامه از دندان‌پزشكان مشاهده‌گر مورد بررسي قرار گرفت و نتايج توسط آزمون‌هاي ANOVA و Duncan آناليز شد (05/0 > p value). يافته‌ها: دانسيته تمام راديوگرافي‌ها پس از استفاده از محلول ثبوت رقيق شده به صورت معناداري كاهش يافته بود. همچنين افزايش كيفيت تشخيصي نگاره‌هاي تيره در اثر محلول ثبوت رقيق نشده معنادار بود (001/0 > p value). نتيجه‌‌گيري: به طور كلي محلول ثبوت رقيق نشده، محلول مناسبي جهت كاهش دانستيه و اعاده كيفيت تشخيصي نگاره‌هاي تيره مي‌باشد. همچنين از اكسپوز مجدد بيمار جلوگيري نموده و در هزينه نيز صرفه‌جويي به عمل مي‌آورد. كليد واژه‌ها: راديوگرافي، دنداني، محلول‌ها، راديولوژي

Abstract Introduction: Dental radiographs are darkened in some cases due to overexposure, high concentration of developing solution etc. The aim of this study was to evaluate the effect of various undiluted fixing solutions on decreasing the density of dark radiographs. Materials and Methods: In this analytical cross-sectional study, 95 periapical radiographs were taken from the first mandibular molar of a dry skull. One film was developed under optimal conditions and considered as gold standard or the positive control; 93 films were overexposed to enter the study. The last film was overexposed, was not included in the study and was considered the negative control to compare the effect of fixing agent. All the radiographs were processed automatically under the same conditions. Then the overexposed radiographs were divided into three equal groups of 31 radiographs. Each set was immersed in different undiluted fixing solutions, including Champion, Cronex, and Teif Saz. Finally, the densities of radiographic films were assessed objectively by a densitometer and subjectively by obtaining questionnaires from observing dental practitioners. Data was analyzed by ANOVA and Duncan test (? = 0.05). Results: The densities of all the radiographs had significantly decreased after immersion in undiluted fixing agents. Furthermore, improvements in diagnostic quality of the darkened radiographs were significant due to the effect of undiluted fixing agents (p value < 0.001). Conclusion: Generally, the undiluted fixing solution is a suitable agent to decrease the density and restore the diagnostic quality to dark radiographs, preventing re-exposure of patients and avoiding extra costs. Key words: Dental, Radiography, Radiology, Solutions.