بازشناسي زمينه‌هاي هويتي در سياست خارجي جمهوري اسلامي ‏ايران؛ رهيافتي سازه‌انگارانه

Recognition the Identity Contexts of Islamic Republic of Iranʹʹs ‎Foreign Policy

رويكرد سازه‌انگاري از ابتداي دهه 1990 ميلادي به دنبال ناكامي نظريه‌هاي ‏خردگرايانه حاكم بر روابط بين‌الملل به‏ويژه واقع‌گرايي كه تنها بر منافع مادي و ‏قدرت تاكيد دارند، براي تحليل سياست بين‌الملل و سياست خارجي مطرح شده و ‏طي يك دهه گذشته به يكي از رويكردهاي عمده در حوزه سياست بين‌الملل و ‏سياست خارجي تبديل شده است. مهم‏ترين گزاره‌هاي اين رويكرد عبارتند از ‏اهميت ساختارهاي هنجاري و فكري در كنار ساختارهاي مادي، اهميت ‏هنجارهاي بين‌المللي و داخلي در شكل بخشيدن به هويت دولت‌ها و اينكه منافع بر ‏اساس هويت‌ها شكل مي‌گيرد و رفتار سياست خارجي كنشگران را تعيين مي‌كند. ‏با توجه به تاكيد محوري دولت نهم بر موضوع عدالت، اين دولت با عنوان دوران ‏اصول‌گراي عدالت‌محور روي كار آمد. در اين دولت شاهد اهميت اصولي مانند ‏بازگشت به آرمان‌هاي اوليه انقلاب اسلامي (با ابعادي انقلابي، اسلامي و فراملي)، ‏حمايت از جنبش‌هاي آزادي‏بخش و انقلابي، عدالت‌طلبي و... هستيم. در همين ‏راستا اين پرسش به ذهن متبادر مي‌شود كه تا چه اندازه مي‌توان از رويكرد ‏سازه‌انگاري براي تحليل سياست خارجي دولت نهم استفاده كرد؟

With the removal of the theoretical shortage of the rational main stream ‎theories such as realism that emphasize on material and power benefits, ‎constructivism appears from the beginning of the 1990s. The Constructivism ‎known as a new perspective in international relations and foreign policy. ‎This approach contains important axioms such as importance of rational and ‎normative structures beside material structures ,importance of international ‎and internal norms that form identity of states.‎ ‎ Considering to this point, with the victory of Ahmadinejad in the ninth ‎electionʹs presidency, he emphasis on the justice and his government named ‎Osoulgara (fundationalits). Thus, the ninth government of the Republic ‎Islamic of Iran paid attention to the principles such as return to the primary ‎ideals of the Islamic revolution, aid to the revolutionary movements and ‎notice to justice. In this regard, the question is that whether we can use of ‎constructivism to analysis the foreign policy of the ninth government of the ‎Republic Islamic of Iran or not?‎ In the other words, can constructivism be suitable instrument for analysis ‎of this period of the foreign policy of Republic Islamic of Iran? The ‎hypothesis is that in attention to the theoretical factors of constructivism; this ‎approach can be suitable theory for analysis the foreign policy of Islamic ‎Republic of Iran in that period.‎