بررسي اثر بخشي آموزش رويكرد تحليل ارتباط محاوره اي بر بهبود روابط مادر- فرزندي در پسران مقطع راهنمايي شهرستان دزفول

A Study of the Effectiveness of Transactional Analysis Training on Improving Mother-Child Relationships among Guidance School boys in Dezful

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش مبتني بر تحليل ارتباط محاوره اي بر بهبود روابط مادر- فرزندي دانش آموزان بود. جامعه ي آماري اين پژوهش شامل دانش آموزان پسر مقطع راهنمايي شهرستان دزفول بود، كه از اين ميان تعداد 54 نفر به طور تصادفي چند مرحله اي انتخاب و در دو گروه آزمايشي (27 نفر) و كنترل (27 نفر) گمارده شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش مقياس رابطه ي ولي – فرزندي (PCRS) بود. براي اجراي اين پژوهش از طرح پيش آزمون - پس آزمون – پيگيري با گروه گواه استفاده شد. آموزش مبتني بر تحليل ارتباط محاوره اي در 8 جلسه 5/1 ساعته و بر روي مادران گروه آزمايش اجرا شد. براي تحليل داده ها علاوه بر آمار توصيفي، روش آماري تحليل كواريانس چند متغيري و تك متغيري استفاده شد. نتايج آزمون فرضيه ها حاكي از تاييد همه فرضيه هاي پژوهش بود و نشان داد كه آموزش مبتني بر تحليل ارتباط محاوره اي باعث بهبود روابط مادر- فرزندي و مولفه هاي آن شامل عاطفه ي مثبت، آزردگي و سردرگمي نقش، همانند سازي و ارتباط يا گفت و شنود مي شود كه اين يافته ها در سطح 05/P < 0معني دار بودند.

The purpose of this study was to investigate the effectiveness of transactional analysis training on mother-child relationship among students. The populations are students in guidance schools in Dezful. The sample consisted of 54 students; they were multi stage randomly assigned to experimental group(n=27)and control group(n=27). Parent-Child Relationship Scale (PCRS) was used in order to collect the data. The design of the study was of the pretest-posttest with control group type. ANCOVA and MANCOVA were administered to analyze the data. The results confirmed all research hypotheses and showed that transactional analysis training improved mother-child relationships and its dimensions consisted of positive affect, irritation and perplex of role, likeness and commune among students (p < 0.05).