منابع زنده درياي خزر و كنوانسيون محيط زيست

Living Resources of the Caspian Sea and the Tehran Convention

درياي خزر با مساحت 378 هزار كيلومتر مربع بعنوان بزرگترين درياچه داراي ارزشمند‏ترين ذخاير آبزيان و تامين كننده بيش از 80 درصد خاويار جهان شرايط خاصي را از لحاظ اكولوژيكي و تنوع زيستي پشت سر مي‏گذارد. در كمتر از 14-12 سال تعداد ماهيان بالغ و توليد خاويار درياي خزر به صفر خواهد رسيد. كنوانسيون محيط زيست درياي خزر (كنوانسيون تهران)، پس از 8 سال مذاكره ميان دولتهاي ساحلي، با نظارت و مشاركت برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد UNEP و در چارچوب برنامه محيط زيست درياي خزر CEPدر آذر 1382/نوامبر 2003، با هدف محافظت اين درياچه از انواع آلاينده ها و بازسازي و احيا محيط زيست آن در تهران به تصويب رسيد. است. سوال اصلي مقاله حاضر اين است: نقش كنوانسيون محيط زيست درياي خزر در بهبود شرايط منابع زنده اين درياچه چيست؟ نگارنده سعي دارد ضمن مروري بر وضعيت منابع زنده درياي خزر، با تاكيد ويژه بر وضعيت ماهيان خاوياري، نقشي را كه كنوانسيون محيط زيست درياي خزر مي‏تواند در بهبود وضع منابع زنده و ذخاير تاسماهيان ايفا نمايد، روشن سازد.