بررسي شيوع اختلالات مفصل گيجگاهي فكي در كودكان 9-7 ساله مدارس ابتدايي شهر تهران

Prevalence of Temporomandibular Disorders of TMD in Children age 7-9 years in Primary Schools of Tehran

خلاصه: سابقه و هدف: در گذشته اختلالات مفصل گيجگاهي فكي (TMD) را به عنوان بيماري مفصلي بزرگسالان مي‌دانستند، اما مطالعات اپيدميولوژيك سالهاي اخير شيوع علايم TMD در كودكان را نيز به اندازه بزرگسالان گزارش نموده است.اين مطالعه با هدف تعيين شيوع (TMD) و علايم باليني آن در كودكان 9-7 ساله شهر تهران در سال 1389 انجام گرفت. مواد و روش ها: اين مطالعه توصيفي- مقطعي بر روي 400 نفر شامل 205 دختر و 195 پسر در 19 مدرسه ابتدايي شهر تهران كه با نمونه‌گيري تصادفي چند مرحله‌اي انتخاب شده بودند، انجام شد. اختلالات مفصل گيجگاهي و علايم آن با مصاحبه- مشاهده و معاينه باليني بر طبق معيارهاي كتب مرجع انجام گرفت. نقش براكسيسم، تروما، جنسيت و انواع اكلوژن برحسب طبقه‌بندي انگل، وجود Deepbite ، Openbite و Crossbite خلفي بعنوان عوامل مرتبط مورد بررسي قرار گرفت و شيوع TMD در نمونه‌ها تعيين شده و نقش عوامل مرتبط با بروز مشكل توسط آزمون‌كاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفت و با فاصله اطمينان 95 درصد برآورد گرديد. يافته‌ها: ميزان شيوع TMD 2/65 درصد بود و از ميان عوامل مرتبط، اكلوژن كلاس سه، براكسيسم و Deepbite با بروز TMD ارتباط آماري معني‌داري داشتند(05/0? P). نتيجه گيري: شيوع TMD در كودكان شهر تهران قابل توجه است و با توجه به عوارض شناخته شده آن، معاينات دوره‌اي كودكان در اين زمينه پيشنهاد مي‌گردد.