مربيان باطني و خارجي سعادت انسان در انديشه امام خميني(س)

انسان موجودي پيچيده است كه به دليل قواي متعددش توانايي سير وجودي در كليه عوالم خلقت را داراست. او مي‌تواند سيري رو به تعالي داشته باشد به طوري كه از فرشتگان الهي سبقت گيرد و از آنها در گذرد يا سيري قهقرايي داشته باشد و چنان پاي در خاك گرفتار بماند كه از هر حيواني پست‌تر گردد. اينگونه است كه انسان‌ها در روز رستاخيز به صورت شقي و سعيد (هود: 105) در پيشگاه الهي حاضر مي‌شوند. در اين مسير پر خطر، غايت زندگي انسان «سعادت» قرار داده شده است كه منظور از آن براي عموم مردم «قرب به خدا» و براي خواص «فناي في الله» است. خداوند متعال براي كمك به بندگان در طي اين طريق، مربياني قرار داده است: مربي باطني يا عقلي، و مربي خارجي يا پيامبران. هر يك از علماي اخلاق اسلامي به طريقي بحث سعادت را پي گرفته‌اند. امام خميني به عنوان معلم اخلاق، بحثي فلسفي در مورد عقل، ماهيت آن، تقسيم آن به عقل نظري و عملي، و بحثي با صبغه نقلي در مورد نقش انبيا در هدايت انسان‌ها مطرح كرده‌اند. در اين مقاله ضمن بررسي ماهيت و كاركرد عقل نظري و عملي، بر ملازمه و مكمل بودن عقل و شرع در هدايت انسان به سوي سعادت تاكيد شده است.